Pages

Monday, November 16, 2026

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ഒരു ചെറിയ സഭയല്ല .

 

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭ 

ഒരു ചെറിയ സഭയല്ല .

 

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട , ലക്ഷകണക്കിന് അംഗസംഖ്യയുള്ള  ഒരു  സുറിയാനി സഭയാണ്  ഓർത്തഡോൿസ്  സഭ . ഒരു  വിഭാഗം  അന്ത്യോഖ്യ  പാത്രിയർക്കീസിനെ  സഭയുടെ  ഹെഡ് ആയി കാണുന്നു . ഓർത്തഡോൿസ് സഭയാകട്ടെ  പരിശുദ്ധ കാതോലിക്കാ ബാവയെ  ഹെഡ് ആയി കാണുന്നു . ക്രിസ്തു ശിഷ്യനായ  മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹയുടെയുടെ  പൈതൃകം  കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു .  രണ്ടു വിഭാഗവും  പിണങ്ങി കഴിയുന്നു . ഇ ന്ത്യ സന്ദർശിച്ച  പരിശുദ്ധ  പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ  2026 നവംബര് 14 നുരണ്ടു  വിഭാഗത്തിൻറെയും  സ്വന്തമായ  മണർകാട്  പള്ളിയിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിച്ചു. ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ എതിർപ്പുകളൊന്നും തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയില്ല. അതിനു നിയമപരവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ വിവിധ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഒരു ദേശീയ സഭ എന്ന നിലയിൽ വളരാനുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും നമുക്ക് ഉണ്ടായിട്ടും,  ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വളർച്ച കൈവരിക്കാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് സാധിക്കാത്തത്?

ഓർത്തഡോൿസ് സഭയ്ക്ക് സഭയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു കാതോലിക്കേറ്റ് ഉണ്ട്. സ്വന്തമായ ഭരണഘടനയുണ്ട്. സുപ്രീം കോടതിയുടെ അംഗീകാരമുണ്ട്. കേരളത്തിലും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലും ഇടവകാംഗങ്ങളുണ്ട്. സഭയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ മനസ്സുള്ള ധാരാളം ആളുകളുണ്ട്. സാമ്പത്തികമായും സുസ്ഥിരതയുണ്ട്.ഇത്രയധികം അനുകൂല ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും, ഒരു ദേശീയ സഭ എന്ന നിലയിൽ നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വളർച്ചയും സ്വാധീനവും എന്തുകൊണ്ട് കൈവരിക്കുന്നില്ല? അതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്നത്, ശക്തവും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളതുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം വളർത്തിയെടുക്കാൻ സഭയ്ക്ക് സാധിച്ചില്ല എന്നതാണ്.യാക്കോബായ വിഭാഗത്തിനു . ഏതു മുന്നണിയിലായാലും അവരോടൊപ്പം അടിയുറച്ചു നിൽക്കുന്ന സമുദായാംഗങ്ങളായ രാഷ്ട്രീയക്കാർ അവർക്കുണ്ട്. സിപിഎമ്മിനെയും പിണറായി വിജയനെയും ശക്തമായി പിന്തുണച്ചിരുന്നവർ, യുഡിഎഫ് ഭരണത്തിൽ വന്നാലും യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുമായി ബന്ധം നിലനിർത്തുന്നു. അവരെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ തലയെടുപ്പുള്ള നേതാക്കന്മാർ യുഡിഎഫിലും ഉണ്ട്.എന്നാൽ . ഓർത്തഡോക്സ് വിഭാഗത്തിന്റേതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാവുന്ന ഏതു രാഷ്ട്രീയ നേതാവാണ് നമുക്കുള്ളത്? ആരുണ്ട്? ചാണ്ടി ഉമ്മനും അബിൻ വർക്കിയും പോലുള്ളവർ സ്വന്തം പ്രയത്നം കൊണ്ടും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും ഉയർന്നുവന്നവരാണ്. സഭ അവരെ വേണ്ടവിധം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയോ, അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്നത് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.സഭയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടപെടേണ്ടത് ഏതെങ്കിലും ഒരു മുന്നണിയുടെ അടിമയായി നിന്നുകൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, സഭയുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും വിശ്വാസികൾക്കും വേണ്ടി ഏതു ഭരണകൂടത്തോടും ശക്തമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന, സ്വതന്ത്രവും തലയെടുപ്പുള്ളതുമായ നേതൃത്വത്തെ വളർത്തിയെടുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഓർത്തഡോൿസ്  സഭയിൽ ശക്തമായ അൽമായ നേതൃത്വം ഉയർന്നുവരാത്തതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന് സഭയുടെ അധികാരഘടന അമിതമായി എപ്പിസ്കോപ്പൽ അധികാരത്തിലേക്ക് ചായുന്നതാണ്.മെത്രാന്മാരെ സുഖിപ്പിച്ചും അവരുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചും മാത്രമേ ഉയർന്ന വർക്കിംഗ് കമ്മിറ്റി, മാനേജിംഗ് കമ്മിറ്റി തുടങ്ങിയ സമിതികളിൽ അംഗത്വം ലഭിക്കൂ എന്നൊരു സ്ഥിതി സഭയിൽ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.ചില പ്രാദേശിക നേതാക്കന്മാരും, സഭയുടെ സംവിധാനങ്ങളെ സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ വിദഗ്ധരുമായ ചില വ്യക്തികളും ഇത്തരം സമിതികളിൽ സ്ഥിരം അംഗങ്ങളായി തുടരുന്നു. സഭയുടെ വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ പലപ്പോഴും ഇവരുടെ കൈകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. അവിടെയെല്ലാം സുതാര്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവയെ ഗൗരവമായി അന്വേഷിക്കുകയും വേണം.

സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും അഭിപ്രായം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന ആളുകളെ പല മെത്രാന്മാരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല എന്നൊരു പൊതുധാരണ സഭയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ അപ്രമാദിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുകയും, ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകുകയും, സാമ്പത്തികമായും വ്യക്തിപരമായും സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കാണ് കൂടുതൽ പരിഗണന ലഭിക്കുന്നതെന്ന വിമർശനവും ഉയരുന്നുണ്ട്.സഭയുടെ വിശ്വാസപരമായ കാര്യങ്ങളിലോ പ്രവർത്തനങ്ങളിലോ കാര്യമായ പങ്കാളിത്തമില്ലാത്ത ചില വ്യക്തികളെ പോലും മെത്രാന്മാരുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ എന്ന നിലയിൽ വിവിധ വേദികളിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു.പ്രസംഗത്തിലെ കരുണയും പ്രവൃത്തിയിലെ അകലവും

പള്ളികളിലെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ പാവങ്ങളെ സഹായിക്കണമെന്നും, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഏറ്റവും എളിയവരിലേക്ക് എത്തിക്കണമെന്നും നാം നിരന്തരം കേൾക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുന്നവരുടെ യഥാർത്ഥ ബന്ധങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതല്ലേ?

ചില മെത്രാന്മാരുടെ ഫോൺ കോൺടാക്ട് ലിസ്റ്റുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ അമേരിക്കയിലും ഗൾഫിലും മറ്റും താമസിക്കുന്ന സമ്പന്നരുടെ പേരുകൾ ധാരാളമായി കാണാൻ സാധിക്കുമെന്നത് ഒരു വിമർശനമായി ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, അവരുടെ ഭദ്രാസനത്തിലെ ഒരു സാധാരണ സുവിശേഷ പ്രവർത്തകന്റെ നമ്പർ അതിൽ ഉണ്ടാകുമോ? സാധുക്കളെ സേവിക്കാൻ ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച ഒരു സഭാംഗത്തിന്റെ പേരുണ്ടാകുമോ? ഇരുപത്തിയഞ്ചോ അമ്പതോ വർഷം മദ്ബഹയിൽ സേവനം അനുഷ്ഠിച്ച ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ നമ്പർ ഉണ്ടാകുമോ?ഇവിടെ ചോദ്യം സമ്പന്നരുമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല. മറിച്ച്, സാധാരണക്കാരെയും ദരിദ്രരെയും സേവനത്തിനായി ജീവിതം സമർപ്പിച്ചവരെയും സഭാനേതൃത്വം എത്രമാത്രം പരിഗണിക്കുന്നു എന്നതാണ്.ഒരു പള്ളിയിൽ സന്ദർശനത്തിനെത്തിയാൽ പലപ്പോഴും തിരുമേനിമാർക്ക് വലിയ തിരക്കാണ്. . തിരുമേനി വരണമെങ്കിൽ പാതിരാത്രിയിലും വിവാഹം നടത്താൻ സമ്മതിക്കുന്ന ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളുടെ മനോഭാവവും നമുക്ക് അറിയാം.എന്നാൽ, ഒരു ഇടവകാംഗത്തോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയം കണ്ടെത്താത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പോലും നിന്ന് കൊടുക്കാൻ മടിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? പള്ളിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി കാറിലേക്ക് ഓടിക്കയറാനുള്ള ഈ തിടുക്കം എന്തിനാണ്?

ആരെങ്കിലും കൈമുത്താൻ വന്നാൽ തലയിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് കടന്നുപോകുന്നതല്ലേ പലപ്പോഴും കാണുന്നത്? ആ വ്യക്തിയോട് ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കാനോ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനോ പോലും സമയം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.കേരളത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി പോലും ഒരാളെ അടുത്ത് കാണുമ്പോൾ കുശലം ചോദിക്കുന്നതായി നാം കാണാറുണ്ട്. അപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹവും കരുണയും പ്രസംഗിക്കുന്ന സഭാനേതൃത്വം സാധാരണ വിശ്വാസികളോട് കാണിക്കേണ്ട സ്നേഹവും പരിഗണനയും എത്രയധികമായിരിക്കണം?മെത്രാന്മാർ വിദേശങ്ങളിൽ സന്ദർശനം നടത്തുമ്പോൾ സമ്പന്നരുടെ മണിമന്ദിരങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് കൂടുതലായും പോകുന്നതെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്നുണ്ട്. അസുഖമായി കിടക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസിയെ സന്ദർശിക്കാനോ, തൊഴിലാളികൾ താമസിക്കുന്ന ലേബർ ക്യാമ്പുകളിൽ പോയി അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനോ എത്ര പേർ തയ്യാറാകുന്നു?

പ്രസംഗങ്ങളിൽ കരുണയും ദയയും വാരിവിതറുന്ന മെത്രാന്മാരും അച്ചന്മാരും സമ്പന്നരുടെ കമ്പനികളിൽ മാത്രം സമയം ചെലവഴിക്കുന്ന കാഴ്ച പലപ്പോഴും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നു. അവരോട് കുശലം ചോദിക്കാനും ഫോട്ടോ എടുക്കാനും യാതൊരു മടിയുമില്ല.ചോദിച്ചാൽ മറുപടി ഇതായിരിക്കും: "എന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് കൈയയച്ച് സഹായിക്കുന്നത് അവരാണ്."സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുന്നവരെ സഭ മാനിക്കണം. അതിൽ തെറ്റില്ല. എന്നാൽ, പണം നൽകാൻ കഴിവുള്ളവരെ മാത്രം മാനിക്കുകയും, പാവപ്പെട്ടവരെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം സഭയിൽ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല.സഭയിൽ ഒരാളുടെ മൂല്യം അയാളുടെ സാമ്പത്തിക ശേഷിയാൽ നിർണയിക്കപ്പെടരുത്.

ഇത്തരത്തിൽ സമ്പന്നരായ, സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തികളെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന് വിവിധ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ, അവരെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തിച്ച മെത്രാന്മാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളാകും പലപ്പോഴും അവർക്ക് വേദവാക്യം. സ്വന്തമായ അഭിപ്രായങ്ങളോ സ്വതന്ത്രമായ നിലപാടുകളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു നേതൃത്വം സഭയ്ക്ക് എന്ത് പ്രയോജനമാണ് ചെയ്യുക?പിന്നെ കുറെ ബിസിനസുകാരും രാഷ്ട്രീയക്കാരും ഇത്തരം സമിതികളിൽ ഉണ്ടാകും. അവരും ആരെയും പിണക്കാൻ തയ്യാറാകില്ല. ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനം എടുത്താൽ മറ്റുള്ളവർ പിണങ്ങും. ബിസിനസ് ബന്ധങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വോട്ട് ലഭിക്കില്ല.ഇത്തരമൊരു മനോഭാവമുള്ളവർ സഭയുടെ ഉയർന്ന സമിതികളിൽ ഇരുന്നാൽ എന്ത് സഭാസ്നേഹമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവുക?സാധാരണ വിശ്വാസികൾ പള്ളികളിൽ കിടന്ന് യാക്കോബായ-ഓർത്തഡോക്സ് തർക്കങ്ങളുടെ പേരിൽ തമ്മിൽ തല്ലുമ്പോൾ, സഭയുടെ ഉന്നത സമിതികളിൽ ഇരിക്കുന്നവർ സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന തിരക്കിലാണെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ ദുരന്തമാണ്.

സിറിയൻ പാത്രിയർക്കീസ് എന് പറഞ്ഞാൽ പോരേ? അവരുടെ ഭാഗത്തുള്ളവർ നമ്മുടെ കാതോലിക്കയെ "കോട്ടയം കാതോലിക്ക" എന്നൊക്കെയല്ലേ വിളിക്കുന്നത്? അവരുടെ ചില വൈദികർ പോലും "മത്തായി മൂപ്പൻ" എന്ന് വിളിക്കുന്നതായി നാം കേൾക്കുന്നു.നാം ആരെയും നിന്ദിക്കേണ്ടതില്ല. ആരോടും അനാദരവ് കാണിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ സഭയുടെ സ്ഥാനവും അധികാരവും സ്വത്വവും മറന്നുകൊണ്ട്, നമ്മെ അവഗണിക്കുന്നവരെ അമിതമായി പുകഴ്ത്തേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ ആത്മാഭിമാനം അടിയറവ് വെക്കരുത്.

ഇത്തരത്തിൽ അമിതമായി പാത്രിയർക്കീസിനെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ, സാധാരണ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസിയുടെ മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം കാതോലിക്കയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള ഒരു അധികാരകേന്ദ്രമാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണ രൂപപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാടുകൾ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ കൃത്യമായ പദപ്രയോഗങ്ങളും വ്യക്തമായ ആശയവിനിമയവും അനിവാര്യമാണ്.ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള നേതൃത്വത്തിന്റെ അഭാവംസഭയുടെ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും, അതിനുള്ള ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെപ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയുന്ന വ്യക്തികൾ നമ്മുടെ സമിതികളിൽ കുറവാണെന്നത് ഒരു ഗൗരവമായ വിമർശനമാണ്.ഓരോ മെത്രാന്റെയും പെരുമാറ്റം കണ്ടാൽ മലങ്കര സഭ മുഴുവൻ തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ അധികാരപരിധിയിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന സാഹചര്യമുണ്ട്. കാതോലിക്കയോടുള്ള ബഹുമാനക്കുറവ്, പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെ അഭാവം, മെത്രാന്മാരോടുള്ള വൈദികരുടെ സമീപനം, സാധാരണ വിശ്വാസികളോടുള്ള അവഗണന — ഇതെല്ലാം സഭയുടെ ഐക്യത്തെയും വളർച്ചയെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു.

ഒരു സഭ വളരുന്നത് കെട്ടിടങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തിക സമ്പത്തിന്റെയും എണ്ണത്തിൽ മാത്രമല്ല. അതിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിലും, ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനത്തിലും, നീതിബോധത്തിലും, സുതാര്യതയിലും കൂടിയാണ്.ജനം ഉണരണം; അൽമായ നേതൃത്വം ഉയർന്നുവരണംജനം ഉണരണം.തന്റേടവും കരുത്തും സഭാസ്നേഹവും ദീർഘവീക്ഷണവുമുള്ള മലങ്കര നസ്രാണികൾ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വരണം.യുഗപ്രഭാവനായ വട്ടശ്ശേരി തിരുമേനിയോടൊപ്പം തലയുയർത്തി നിന്ന കെ. സി. മാമ്മൻ മാപ്പിള, അഡ്വ. ഇ. ജെ. ജോൺ, റാവുസാഹിബ് ഒ. എം. ചെറിയാൻ തുടങ്ങിയ ധീരരായ അൽമായ നേതാക്കന്മാർ നമ്മുടെ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അഭിമാനകരമായ അധ്യായമാണ്. അവർ ആരുടെയും നോമിനികളായിരുന്നില്ല. മെത്രാന്മാരുടെയോ വൈദികരുടെയോ താൽപര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുമായിരുന്നില്ല. സഭയുടെ സ്വത്വത്തിനും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ഉറച്ച നിലപാടെടുത്തവരായിരുന്നു അവർ.

ഇന്ന് നമ്മുടെ ഇടവകകളിലെ പലരുടെയും ചിന്താഗതി എന്താണ്?"എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതൊക്കെ നടന്നുപോകട്ടെ. എനിക്ക് എന്ത് ചേതം?"ഈ മനോഭാവം മാറണം.സഭയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടണം. അഭിപ്രായം പറയണം. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം. സഭയുടെ സ്വത്തുക്കളും സ്ഥാപനങ്ങളും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളും സുതാര്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. സഭയുടെ ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ അർഹതയും കഴിവും സഭാസ്നേഹവുമുള്ള അൽമായർക്ക് അവസരം ലഭിക്കണം.സഭയുടെ തലപ്പത്ത് വരേണ്ടത് ആരുടെയെങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ടവരോ സമ്പന്നരോ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുള്ളവരോ മാത്രമല്ല. സഭയെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുകയും, സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും, സഭയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുള്ളവരുമായിരിക്കണം.മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക് വളരാനുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ട്. നിയമപരമായ അംഗീകാരമുണ്ട്. സാമ്പത്തിക ശേഷിയുണ്ട്. വിശ്വാസികളുണ്ട്. ലോകമെമ്പാടും ഇടവകകളുണ്ട്. സഭയുടെ ചരിത്രവും പാരമ്പര്യവും ശക്തമാണ്.

എന്നിട്ടും നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വളർച്ച കൈവരിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?അതിനുള്ള ഉത്തരം പുറത്തുള്ള എതിരാളികളിൽ മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ പോരാ. നമ്മുടെ സഭയുടെ ആഭ്യന്തര ഭരണസംവിധാനത്തിലും നേതൃത്വത്തിലും പ്രവർത്തനശൈലിയിലും ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമാകുന്നത് പുറത്തുള്ള എതിർപ്പുകൾ മാത്രമല്ല; അകത്തുള്ള നേതൃത്വപരമായ വീഴ്ചകളും കൂടിയാണ്.സഭാസ്നേഹം എന്നത് മെത്രാന്മാരെ പുകഴ്ത്തുന്നതോ, സഭയുടെ പേരിൽ അന്ധമായി നിലപാടെടുക്കുന്നതോ അല്ല. സഭയുടെ തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും, തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യപ്പെടാനും, സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നിലകൊള്ളാനും കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സഭാസ്നേഹം.

നമ്മുടെ സഭയ്ക്ക് വേണ്ടത് അധികാരകേന്ദ്രിതമായ ഒരു നേതൃത്വം അല്ല. ജനകീയവും സുതാര്യവും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമായ നേതൃത്വമാണ്.നമ്മുടെ സഭയ്ക്ക് വേണ്ടത് സമ്പന്നരുടെ പിന്തുണ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന സംവിധാനം അല്ല. സാധാരണ വിശ്വാസികളെയും ദരിദ്രരെയും ശുശ്രൂഷകരെയും ഒരുപോലെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ്.നമ്മുടെ സഭയ്ക്ക് വേണ്ടത് നിശ്ശബ്ദരായ വിശ്വാസികൾ അല്ല. സഭയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും, മാറ്റങ്ങൾക്കായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസികളാണ്.മലങ്കര നസ്രാണികൾ ഉണരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വരട്ടെ. സഭയുടെ സ്വത്വവും ആത്മാഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടട്ടെ. അധികാരത്തേക്കാൾ സേവനത്തിനും, സമ്പത്തിനേക്കാൾ സ്നേഹത്തിനും, വ്യക്തിതാൽപര്യങ്ങളേക്കാൾ സഭയുടെ പൊതുനന്മയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ നേതൃത്വത്തിന് വഴിയൊരുങ്ങട്ടെ.അപ്പോഴേ നാം സ്വപ്നം കാണുന്ന ശക്തവും സ്വതന്ത്രവും ജനകീയവുമായ മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭ യാഥാർത്ഥ്യമാകൂ.

No comments: