ഭരണഘടനയെ ആക്രമിച്ച എല്ലാവരെയും നീതിക്ക് മുന്നില് കൊണ്ടുവരുംഇതെന്റെ ഉറപ്പ് | രാഹുല് ഗാന്ധി
WINDOW OF KNOWLEDGE
Wednesday, October 7, 2026
സ്ത്രീ സുരക്ഷാ കടലാസ്സിൽ ഒതുങ്ങരുത് -- പ്രൊഫ്. ജോൺ കുരാക്കാർ
സ്ത്രീ സുരക്ഷാ
കടലാസ്സിൽ ഒതുങ്ങരുത്
നിയമപുസ്തകങ്ങളിലെ വരികൾക്കപ്പുറം, ഓരോ സ്ത്രീക്കും സമൂഹത്തിൽ ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിനും പൊതുസമൂഹത്തിനും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീസുരക്ഷയുടെ ദയനീയ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് സുപ്രീംകോടതി ഒരിക്കൽകൂടി വിരൽ ചൂണ്ടിയിരിക്കുന്നു.സ്ത്രീ സുരക്ഷ കേവലം കടലാസ്സിൽ ഒതുങ്ങരുത് എന്നത് ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായി ഉയർന്നു കേൾക്കേണ്ട ഒരു ശബ്ദമാണ്. നിയമങ്ങളും പദ്ധതികളും രൂപീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവ പ്രായോഗിക തലത്തിൽ എത്രത്തോളം നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.സ്ത്രീ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ താഴെ പറയുന്ന മേഖലകളിൽ അടിയന്തര മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്:നിയമങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നടപ്പാക്കൽ: അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ കർശനമായ നിയമങ്ങൾ നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, അവ സമയബന്ധിതമായും കർശനമായും നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. ദ്രുതഗതിയിലുള്ള നീതിന്യായം: അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്നവർക്ക് നീതി ലഭിക്കാൻ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് കുറ്റവാളികൾക്ക് ധൈര്യം നൽകുന്നു. അതിവേഗ കോടതികൾ വഴി ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കണം.ലിംഗസമത്വ വിദ്യാഭ്യാസം: സ്ത്രീകളോടുള്ള ബഹുമാനവും തുല്യതയും കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂളുകളിൽ നിന്നും പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങണം.
• സുരക്ഷിതമായ പൊതുവിടങ്ങൾ: തെരുവ് വിളക്കുകൾ, കൃത്യമായ പോലീസ് നിരീക്ഷണം, സിസിടിവി സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ വഴി പൊതുസ്ഥലങ്ങളും തൊഴിലിടങ്ങളും സ്ത്രീകൾക്ക് ഭയരഹിതമായി ഇടപെടാൻ പാകത്തിലാക്കണം.സ്ത്രീകളെ വെറും ഉപഭോഗവസ്തുവായി കാണുന്ന പ്രവണത മാറി, സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിത്വങ്ങളായി അംഗീകരിക്കാൻ സമൂഹം തയ്യാറാകണം. പോലീസ് കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കണം . “ഇനി എന്തെങ്കിലും അതിക്രമം നടത്തിയാൽ തങ്ങൾ തീർന്നുപോകും” (അബ് കുച്ച് കിയാ തോ മർ ജായേംഗേ) എന്ന ഭയം കുറ്റവാളികളുടെ ഉള്ളിൽ ജനിപ്പിക്കാൻ പൊലിസിന് സാധിക്കണമെന്നും, നിയമങ്ങൾ കടലാസ്പുലികളാകാതെ പ്രയോഗതലത്തിൽ പ്രതിരോധ നടപടികൾ ഉണ്ടാകണമെന്നും കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് പരമോന്നത കോടതി.
ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടന്നശേഷമുള്ള അന്വേഷണത്തിലെ മികവല്ല പൊലിസിന്റെ യഥാർഥ മിടുക്ക്. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നടക്കുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതിലാണ്. ഡൽഹിയിലെ പാർക്കിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടി കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിനിരയായതും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്ലീപ്പർ ബസിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടിക്കു നേരേ ലൈംഗികാതിക്രമം ഉണ്ടായതുമാണ് സ്വമേധയാ കേസെടുക്കുന്നതിന് സുപ്രീംകോടതിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.ഡൽഹിയിൽ, ഓടുന്ന സ്ലീപ്പർ ബസിലും കോളജിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പാർക്കിലും നടന്ന ക്രൂരമായ കൂട്ടബലാത്സംഗ സംഭവങ്ങളിൽ നേരത്തേതന്നെ പൊതുജനങ്ങൾ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടും പ്രതിരോധ നടപടികൾ എടുത്തില്ലെന്ന വിചാരണക്കോടതിയുടെയും സുപ്രീംകോടതിയുടെയും കണ്ടെത്തൽ ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല. രാജ്യത്തുടനീളം ഭരണസംവിധാനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളും സ്ത്രീസുരക്ഷയെ എത്രത്തോളം ലളിതവത്കരിച്ചാണ് കാണുന്നത് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. നാഷണൽ ക്രൈം റിക്കാർഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം പ്രതിവർഷം സ്ത്രീകൾക്കെതിരേയുള്ള 4.4 ലക്ഷത്തിലധികം കുറ്റകൃത്യങ്ങളാണ് രാജ്യത്ത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ഓരോ മൂന്നു മിനിറ്റിലും ഒരു സ്ത്രീ അതിക്രമത്തിനിരയാകുന്നു. ഓരോ 77 മിനിറ്റിലും സ്ത്രീധനപീഡനം മൂലമുള്ള മരണം നടക്കുന്നു.
നിയമങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം. ഭരണഘടനയുടെ 14, 15, 21 വകുപ്പുകൾ മുതൽ ഗാർഹികപീഡനവിരുദ്ധ നിയമം, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ ലൈംഗികാതിക്രമ വിരുദ്ധ നിയമം, പോക്സോ വരെ ശക്തമായ നിയമങ്ങൾ നമുക്കുണ്ട്. എന്നാൽ, പ്രയോഗത്തിൽ അവ അട്ടിമറിക്കപ്പെടുന്നു. 2012ലെ നിർഭയ സംഭവത്തിനുശേഷം കോടികൾ വകയിരുത്തി രൂപീകരിച്ച നിർഭയ ഫണ്ടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഉപയോഗിക്കാതെ കിടക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത മാത്രം മതി, ഭരണകൂടങ്ങളുടെ കുറ്റകരമായ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മ വ്യക്തമാകാൻ. തോംസൺ റോയിട്ടേഴ്സ് ഫൗണ്ടേഷൻ അവസാനമായി 2018ൽ തയാറാക്കിയ സ്ത്രീസുരക്ഷാ സർവേ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇന്ത്യയാണ് ഒന്നാമത്. രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനാണ്. സിറിയ, സൊമാലിയ, സൗദി അറേബ്യ, പാക്കിസ്ഥാൻ, കോംഗോ, യെമൻ, നൈജീരിയ, അമേരിക്ക എന്നീ രാജ്യങ്ങളാണ് ആദ്യ പത്തു സ്ഥാനങ്ങളിൽ.
സ്ത്രീപീഡനം വർധിക്കുന്നു എന്നുപറയുന്നത് കണക്കുകളിൽ മാത്രമാണ്. യഥാർഥത്തിൽ, കേസുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നു എന്നാണു പറയേണ്ടത്. സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ഉപദ്രവങ്ങൾ കുടുംബഭദ്രതയ്ക്കുവേണ്ടി സഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന സ്ത്രീകളുടെ ധാരണയിൽ മാറ്റം വരുന്നതാണ് കൂടുതൽ കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ ഇടയാക്കുന്നത്. പീഡനങ്ങളും അവകാശലംഘനങ്ങളും അതിക്രമങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രതികരിക്കാനും പരാതിപ്പെടാനും തയാറാകുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടിവരുന്നുണ്ടെന്നത് ആശാവഹമാണ്.
ഏറ്റവും പുരോഗമനപരമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളിലും സംഘടനകളിലും പോലും പുരുഷ മേധാവിത്വം കൊടികുത്തി വാഴുന്നുവെന്നതാണ് ഇന്ത്യൻ യാഥാർഥ്യം. രാഷ്ട്രീയസംഘടനാ രംഗത്തും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കകത്തും സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ മൂടിവയ്ക്കുകയോ ലളിതവത്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ, വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് സിപിഎം പാലക്കാട് ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന ഇ.എൻ. സുരേഷ് ബാബുവിനെതിരായ അച്ചടക്ക നടപടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദങ്ങൾ. യുവതിയോടു മോശമായി പെരുമാറിയെന്ന പരാതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണു നടപടിയെന്നാണ് അറിയുന്നത്. ഇതു ശരിയാണെങ്കിൽ പൊലിസിനെ അറിയിക്കാത്തതും നിയമനടപടികളുമായി മുന്നോട്ടു പോകാത്തതും ഗുരുതരമായ തെറ്റാണ്. പാർട്ടി സംവിധാനങ്ങളുടെ ഇരുമ്പുമറയ്ക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതാകേണ്ടതല്ല സ്ത്രീവിരുദ്ധ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ.
പരാതികൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ നിയമപരമായ അന്വേഷണത്തിനും പൊലിസ് നടപടികൾക്കും കൈമാറുന്നതിനു പകരം, കാര്യങ്ങൾ മൂടിവയ്ക്കാനും സംഘടനാപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നത് കുറ്റവാളികൾക്ക് കൂടുതൽ സംരക്ഷണം നൽകുകയേ ഉള്ളൂ. തെളിവുകൾ സഹിതം പരാതികൾ ഉയരുമ്പോഴും അത് മാധ്യമസൃഷ്ടിയാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുന്നത് നീതിപൂർവമായ സമീപനമല്ല. തൊഴിലിടങ്ങളിലോ പൊതുമണ്ഡലങ്ങളിലോ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നടപടിയാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികൾക്ക് നീതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ എന്താണവകാശം?
അതിവേഗമുള്ള നീതിനിർവഹണമാണ് അനിവാര്യമായ മറ്റൊരു കാര്യം. സ്പെഷ്യൽ ഫാസ്റ്റ് ട്രാക്ക് കോടതികൾ വഴി ഇത്തരം കേസുകളിൽ കൃത്യസമയത്ത് ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതുപോലെ, പൊലിസിലെ സ്ത്രീ പ്രാതിനിധ്യം നിലവിലെ പത്ത് ശതമാനത്തിൽനിന്ന് ചുരുങ്ങിയത് 33 ശതമാനമെങ്കിലും ആയി ഉയർത്തണം.നിയമങ്ങളിൽ കർശന വ്യവസ്ഥകൾ എഴുതിവച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രമായില്ല. തെരുവുകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും വീടുകളിലും ഭയരഹിതമായി ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കുക എന്നതാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനുവേണ്ട പ്രാഥമിക കടമ. അതു നിറവേറ്റുന്നതിൽ അധികാരികൾ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, സുപ്രീംകോടതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ അത് മൊത്തം വ്യവസ്ഥിതിയുടെതന്നെ തകർച്ചയായി മാറും. സ്ത്രീകൾക്കും ദുർബല വിഭാഗങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക വിലക്കുകൾ ഏർപ്പെടുത്തി അവർക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞു എന്നു വീമ്പിളക്കുന്നത് നാണംകെട്ട ഭരണനിർവഹണമാണ്. എല്ലാവർക്കും ഭയരഹിതമായും സ്വതന്ത്രമായും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനും തുല്യനീതിയോടെ ജീവിക്കാനും അവസരം ഉണ്ടാക്കുകയാണു വേണ്ടത്.
നമ്മുടെ രാജ്യം സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക രംഗങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഏറെ മുന്നേറിയിട്ടും, ഇന്നും പത്രത്താളുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ മനസ്സിനെ മരവിപ്പിക്കുന്ന വാർത്തകളാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്. പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾ മുതൽ പ്രായമായ അമ്മമാർ വരെ സ്വന്തം വീട്ടിലോ, വഴിയിലോ, തൊഴിലിടങ്ങളിലോ സുരക്ഷിതരല്ല എന്ന കയ്പേറിയ യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ ദിവസവും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ ഭരണഘടന സ്ത്രീക്ക് തുല്യാവകാശവും സുരക്ഷയും ഉറപ്പുനൽകുന്നുണ്ട്. സ്ത്രീ പീഡന വിരുദ്ധ നിയമങ്ങൾ, ഗാർഹിക പീഡന നിരോധന നിയമം, ജോലിസ്ഥലത്തെ സുരക്ഷാ നിയമങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ശക്തമായ നിരവധി നിയമങ്ങൾ നമ്മുടെ രാജ്യത്തുണ്ട്. എന്നാൽ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം സ്ത്രീകൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല എന്ന് തന്നെയാണ് ഉത്തരം. കാരണം പലപ്പോഴും ഈ നിയമങ്ങളും പദ്ധതികളും വെറും കടലാസ്സ് രേഖകളായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. കുറ്റവാളികൾ നിയമത്തിന്റെ വിടവുകളിലൂടെ രക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും, നീതി ലഭിക്കാൻ വർഷങ്ങളോളം കോടതികൾ കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വരുമ്പോഴും നിയമ വ്യവസ്ഥിതിയിലുള്ള വിശ്വാസമാണ് തകരുന്നത്.
സ്ത്രീ സുരക്ഷ കേവലം കടലാസ്സിൽ ഒതുങ്ങാതിരിക്കാൻ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അടിയന്തരമായി നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:
• ശക്തമായ ശിക്ഷാ നടപടികൾ: കുറ്റം ചെയ്താൽ ഉടൻ തന്നെ കടുത്ത ശിക്ഷ ലഭിക്കുമെന്ന ഭയം കുറ്റവാളികളിൽ ഉണ്ടാകണം. അതിവേഗ കോടതികൾ വഴി സമയബന്ധിതമായി നീതി നടപ്പാക്കണം.
• സുരക്ഷിതമായ പൊതുവിടങ്ങൾ: രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ സ്ത്രീകൾക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ഉണ്ടാകണം. തെരുവ് വിളക്കുകളും, സിസിടിവി ക്യാമറകളും, കൃത്യമായ പോലീസ് പട്രോളിംഗും ഉറപ്പാക്കണം.
• കാഴ്ചപ്പാടിലെ മാറ്റം: സ്ത്രീ സുരക്ഷ എന്നാൽ സ്ത്രീകളെ വീട്ടിനുള്ളിൽ പൂട്ടിയിടലല്ല. മറിച്ച്, അവർക്ക് പുറത്തിറങ്ങി ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കലാണ്. ഈ ബോധം സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടാകണം.സ്ത്രീ സുരക്ഷ എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെയോ പോലീസിന്റെയോ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. അത് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും കടമയാണ്. നിയമപുസ്തകങ്ങളിലെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾക്കപ്പുറം, ഈ നാട്ടിലെ ഓരോ സ്ത്രീക്കും ഭയമില്ലാതെ ശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പുലരി പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കൈകോർക്കാം.
പ്രൊഫ്. ജോൺ കുരാക്കാർ



