മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹായുടെ പൗരോഹിത്യത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവർ

 

മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹായുടെ  പൗരോഹിത്യത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവർക്കു മുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ ആ നാമത്തെ തന്റെ പേരോട് ചേർത്ത ഉശിരുള്ള മലങ്കര നസ്രാണി.പരിശുദ്ധ ബസേലിയോസ് മാർത്തോമ്മാ മാത്യൂസ് പ്രഥമൻ ബാവ തിരുമേനിപരിശുദ്ധ പിതാവിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാളിലേക്ക് പ്രാർത്ഥനയോടെ മലങ്കര സഭ

സമരശക്തിയെ ഭയക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ

 

സമരശക്തിയെ ഭയക്കുന്ന  ഭരണകൂടങ്ങൾ

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടത് ജനങ്ങളെയല്ല, ജനങ്ങളുടെ നീതിപൂർവമായ ചോദ്യങ്ങളെയാണ്. എന്നാൽ അധികാരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പല ഭരണാധികാരികളും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട് — ജനങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്ത്. അനീതിക്കും അഴിമതിക്കും ജനദ്രോഹ നടപടികൾക്കുമെതിരെ ഉയരുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നത് ജനങ്ങളുടെ സമരശക്തിയെയാണ്. സമരങ്ങളെ നേരിടുന്നതിനുപകരം സമരക്കാരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും നിയമത്തിന്റെ പേരിൽ വേട്ടയാടുകയും അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ് ഇളകുന്നത്.സമരം ചെയ്യുന്നവരെ ശത്രുക്കളായി കാണുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം: സമരം ഒരു കുറ്റമല്ല, അത് പൗരന്റെ ജനാധിപത്യ അവകാശമാണ്. അധികാരം ജനങ്ങളിൽനിന്ന് ലഭിച്ചതാണെന്നും ആ അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശവും ജനങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നും ഭരണാധികാരികൾ മറക്കരുത്.

 

ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ ഒരുപക്ഷേ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടവീര്യത്തെ എന്നെന്നും അടിച്ചമർത്താനാവില്ല.ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ജനങ്ങളുടെ സമരശക്തിയും പ്രതിഷേധങ്ങളും ഭരണകൂടങ്ങളെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നു അല്ലെങ്കിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് വളരെ പ്രസക്തമായ ഒരു ചർച്ചയാണ്. ചരിത്രപരമായും സമകാലികമായും പരിശോധിച്ചാൽ, ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ തിരുത്തേണ്ടി വന്ന നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണാം.

ഭരണകൂടങ്ങൾ സമരശക്തിയെ ഭയക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളും അതിന്റെ വിവിധ വശങ്ങളും താഴെ പറയുന്നവയാണ്:ജനാധിപത്യത്തിലെ പരമാധികാരം ജനങ്ങൾക്കാണ് ,തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഭീതി: ജനാധിപത്യത്തിൽ ആത്യന്തികമായ അധികാരം ജനങ്ങൾക്കാണ്. ജനകീയ സമരങ്ങൾ വോട്ടർമാരുടെ അതൃപ്തിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഇത് വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ തിരിച്ചടിയാകുമെന്ന ഭയം ഭരണകക്ഷികൾക്കുണ്ടാകും.  രാഷ്ട്രീയ നിലനിൽപ്പ്: ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഭരണമാറ്റങ്ങളിലേക്കോ സർക്കാരുകളുടെ തകർച്ചയിലേക്കോ നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നയങ്ങൾ തിരുത്താൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു ഭരണകൂടങ്ങൾ ഏകപക്ഷീയമായി നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിയമങ്ങളും നയങ്ങളും ജനവിരുദ്ധമാണെന്ന് വരുമ്പോൾ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉയരുന്നു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ക്രമസമാധാന നില തകരാതിരിക്കാനും ജനവിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാനും ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയേണ്ടി വരാറുണ്ട് (ഉദാഹരണത്തിന്: ഇന്ത്യയിലെ കർഷക സമരത്തെ തുടർന്ന് വിവാദ കാർഷിക നിയമങ്ങൾ പിൻവലിച്ചത്).

സമാധാനപരമായി നടക്കുന്ന ജനകീയ സമരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആഗോളതലത്തിൽ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ മര്യാദകളെ ചോദ്യം ചെയ്യും. മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾക്കെതിരെ അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന സമ്മർദ്ദങ്ങൾ ഭരണകൂടങ്ങളെ പ്രതിരോധത്തിലാക്കും.

സമരശക്തിയെ ഭയക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ പലപ്പോഴും പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനോ ദുർബലപ്പെടുത്താനോ താഴെ പറയുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്: പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തൽ: നിരോധനാജ്ഞകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുക, ഇന്റർനെറ്റ് വിച്ഛേദിക്കുക, സമരക്കാരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുക തുടങ്ങിയ നടപടികൾ.  വിഭജിച്ചു ഭരിക്കൽ: സമരക്കാരെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിക്കാനും, അവർക്കിടയിൽ ഭിന്നത ഉണ്ടാക്കാനും ശ്രമിക്കുക അപവാദ പ്രചരണങ്ങൾ: സമരങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തെയും സമരക്കാരെയും രാജ്യവിരുദ്ധരോ താല്പര്യക്കാരുമായി ചിത്രീകരിച്ച് പൊതുജന പിന്തുണ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.

ചുരുക്കത്തിൽ, ജനങ്ങളുടെ സംഘടിതമായ ശബ്ദം ഏതൊരു ശക്തമായ ഭരണകൂടത്തെയും ചിന്തിപ്പിക്കാനും തിരുത്തിക്കാനും പോന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങളിൽ സമരങ്ങളെ ഭരണകൂടങ്ങൾ ജാഗ്രതയോടെയും ഭയത്തോടെയും നോക്കിക്കാണുന്നത്. 

കഴിഞ്ഞമാസം ഒൻപതിന് സുപ്രീംകോടതി നാലുപേജുള്ളൊരു ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു. രാജ്യതലസ്ഥാനത്ത് സമാധാനപരമായും നിയമപരമായും സമരംചെയ്യുന്നതിന് വിസ്താരമേറിയതും തുറസ്സായതുമായ ബദൽസ്ഥലം കണ്ടെത്തണമെന്നായിരുന്നു അതിന്റെ സാരം. ഉത്തരവിനു മുന്നോടിയായി നടന്ന വാദംകേൾക്കലിനിടെ, പ്രതിഷേധസമരങ്ങൾ നടത്താനാകാത്തവിധം മധ്യ ഡൽഹി തിങ്ങിഞെരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണെന്നും യാത്രക്കാർക്കുംമറ്റും ഇത്തരം സമരങ്ങൾ വലിയ അസൗകര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടെന്നുമുള്ള സമാനവീക്ഷണം കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ അഭിഭാഷകനും സുപ്രീംകോടതിയും പങ്കുവെച്ചു. കൃത്യം മൂന്നുദിവസത്തിനുശേഷം, അതായത് ഒക്ടോബർ 12-ന്, മധ്യഡൽഹിയിലെ ജന്തർമന്തറിനെ സമരവേദിയല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട് കേന്ദ്രസർക്കാർ വിജ്ഞാപനമിറക്കി. മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകമ്മിഷണറെ നീക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഒക്ടോബർ പത്തിന് കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി(സി.ജെ.പി.) ആഹ്വാനംചെയ്ത സമരം പൊളിക്കാനായി, ഡൽഹിയിലേക്ക് ആളുകൾക്ക് എത്താനുള്ള വഴികൾ അടയ്ക്കുന്ന കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ നടപടി വിലക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ള ഹർജികളിലാണ് സുപ്രീംകോടതിയുടെ മേൽസൂചിപ്പിച്ച ഉത്തരവുണ്ടായത്. ജന്തർമന്തറിൽ സമരംചെയ്യാൻ അനുമതിതേടി പിന്നീട് യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് നൽകിയ ഹർജി പരിഗണിച്ച ഡൽഹി ഹൈക്കോടതിക്കുമുൻപാകെ ഡൽഹി പോലീസിന്റെ അഭിഭാഷകൻ ബോധിപ്പിച്ചത്, ഒക്ടോബർ ഒൻപതിലെ സുപ്രീംകോടതിയുത്തരവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ജന്തർമന്തർ സമരവേദിയല്ലാതാക്കിയത് എന്നാണ്. തുടർന്ന് മറ്റൊരു ഹർജിയിൽ സുപ്രീംകോടതിയിൽ സത്യവാങ്മൂലം നൽകവേ കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ അഭിഭാഷകൻ ഇത് മാറ്റിപ്പറഞ്ഞു. കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയം നിയോഗിച്ച വിദഗ്ധസമിതി നേരത്തേതന്നെ നൽകിയ ശുപാർശയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ജന്തർമന്തറിനെ സമരവേദിയല്ലാതാക്കിയതെന്നാണ് അതിൽ പറഞ്ഞത്.

കഴിഞ്ഞദിവസം മറ്റൊരു ഹർജി പരിഗണിക്കവേ, വ്യക്തികളോ സംഘടനകളോ നിർദിഷ്ട സമരവേദികളിൽ അനിശ്ചിതകാലപ്രക്ഷോഭം നടത്തുന്നതു ശരിയല്ലെന്ന് സുപ്രീംകോടതി വാക്കാൽ നിരീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ചില കൂട്ടർ ദീർഘനാൾ ഇവിടെ സമരവുമായി തുടർന്നാൽ മറ്റു വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിക്കാനാകുമോ എന്നാണ് ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്തിന്റെ അധ്യക്ഷതയിലുള്ള ബെഞ്ച് ചോദിച്ചത്. നിർദിഷ്ട സമരവേദികൾ നിർദിഷ്ട സമയത്തേക്കുമാത്രമേ അനുവദിക്കേണ്ടതുള്ളൂ എന്നും ബെഞ്ച് വാക്കാൽ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ജനകീയപ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിന് ന്യായീകരണങ്ങൾ മെനയാൻ കേന്ദ്രസർക്കാർ ശ്രമിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് സുപ്രീംകോടതിയുടെ ഈ നിരീക്ഷണം ചില സന്ദേഹങ്ങൾ ജനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കച്ചവടത്തെയും വരുമാനത്തെയും സാരമായി ബാധിക്കുന്നതിനാൽ സമരങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് തലസ്ഥാനനഗരിയിലെ വ്യാപാരികൾ നൽകിയ ഹർജി പരിഗണിക്കുകയായിരുന്നു സുപ്രീംകോടതി.

തലസ്ഥാനത്തെ നിർദിഷ്ട സമരവേദികളിൽ അധികാരികളുടെ മുൻകൂർ അനുമതി സമ്പാദിക്കാതെ സമരം നടത്താൻ ഇപ്പോഴും സാധ്യമല്ല; സമയവ്യവസ്ഥയുമുണ്ട്. ഈ നിയന്ത്രണത്തിന് മുൻകാല സുപ്രീംകോടതിവിധികളുടെതന്നെ പിൻബലമുള്ളതുമാണ്. ജൂലായിലെ ‘നീറ്റ്’ സമരത്തിന് ഒരുദിവസത്തേക്കാണ് സി.ജെ.പി.ക്ക് അനുമതി നൽകിയതെങ്കിലും അത് പതിനേഴുദിവസം നീണ്ടെന്ന് കേന്ദ്രസർക്കാർ കഴിഞ്ഞദിവസത്തെ വാദംകേൾക്കലിനിടെ സുപ്രീംകോടതിയിൽ പറഞ്ഞു. ജനകീയസമരങ്ങൾക്ക് സ്ഥല-സമയ ക്ലിപ്തത നിഷ്‌കർഷിക്കുന്നതിലെ മൗഢ്യമാണ് ഈ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ തെളിയുന്നത്. ദീർഘകാലം മൂടിവെച്ച സങ്കടമോ രോഷമോ അധികാരികളെ അറിയിക്കാനാണ്, സാധാരണഗതിയിൽ കാണപ്പെടുകയോ കേൾക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാത്ത പൗരജനം സമരത്തിനിറങ്ങുന്നത്. അത്തരം സമരങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയാണ്. അതൊരു അണപൊട്ടലും അനുസ്യൂതമായ ഒഴുക്കുമാണ്. സമാധാനപരമായിരിക്കുന്നിടത്തോളം അത്തരം ജനസമരങ്ങളെ കെട്ടിവരിയാൻ ശ്രമിക്കരുത്. സമാധാനഭംഗമില്ലെങ്കിൽ, സമരംചെയ്യാനുള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കാനാകില്ലെന്ന് 2012-ലെ രാംലീലാ മൈതാൻ കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി വിധിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. 2018-ൽ മസ്ദൂർ കിസാൻ ശക്തിസംഘടനയും കേന്ദ്രസർക്കാരുംതമ്മിലുള്ള കേസിലെ വിധിയിൽ സുപ്രീംകോടതി സമരംചെയ്യാനുള്ള മൗലികാവകാശം അംഗീകരിച്ചെങ്കിലും അത് മറ്റുള്ളവരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളുമായി സമരസപ്പെടണമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി. അതായത്, സമരംചെയ്യാനുള്ള ഒരു കൂട്ടരുടെ മൗലികാവകാശം ജീവിക്കാനോ യാത്രചെയ്യാനോ തൊഴിലെടുക്കാനോ ഒക്കെയുള്ള മറ്റുള്ളവരുടെ മൗലികാവകാശവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോകണം. ഈ തത്ത്വം ദുർവ്യാഖ്യാനംചെയ്യാനോ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്താനോ, സമരശക്തിയെ ഭയക്കുന്ന ഇന്നത്തെയോ നാളത്തെയോ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് അവസരം നിഷേധിക്കുകയാണ് സുപ്രീംകോടതി ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത്. അധികാരം ജനങ്ങളിൽനിന്ന് ലഭിച്ചതാണെന്നും ആ അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശവും ജനങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നും ഭരണാധികാരികൾ മറക്കരുത്.

 

പ്രൊഫ്. ജോൺ കുരാക്കാർ

INTERNATIONAL DAY FOR PREVENTING THE EXPLOITATION IN WAR AND ARMED CONFLICT NOVEMBER-6

 

INTERNATIONAL DAY FOR PREVENTING

 THE EXPLOITATION IN WAR AND ARMED CONFLICT

NOVEMBER-6

The International Day for Preventing the Exploitation of the Environment in War and Armed Conflict is an international day observed annually on November 6 .The International Day for Preventing the Exploitation of the Environment in War and Armed Conflict was established on November 5, 2001, by the United Nations General Assembly, during Kofi Atta Annan's tenure as secretary-general.November 6th marks the International Day for Preventing the Exploitation of the Environment in War and Armed Conflict. For this occasion, we have put together a selection of books on this subject from our library collections. Enjoy the discovery!Guidelines on the protection of the natural environment in armed conflict: rules and recommendations relating to the protection of the natural environment under international humanitarian law, with commentary / ICRC, 2020. The Guidelines on the Protection of the Natural Environment in Armed Conflict set out rules and recommendations relating to the protection of the natural environment under international humanitarian law (IHL). A concise commentary accompanies each rule or recommendation to aid understanding and to clarify its source and applicability. The Guidelines are a reference tool for States, parties to armed conflicts and other actors who may be called upon to interpret and apply IHL. They are intended to facilitate the adoption of concrete measures to reduce the environmental impact of armed conflict and can be incorporated into military manuals and national policy and legal frameworks. Ultimately, better respect for IHL can limit the impact of armed conflict on the natural environment and the deeply interlinked consequences for conflict-affected populations who depend on it.Abstract: Conflict-related environmental damage remains a huge challenge. This article provides a brief overview of international humanitarian law (IHL) rules that protect the natural environment in armed conflict and notes some convergences with the rules developed by classical Islamic jurists (those who lived from the seventh century up to the last quarter of the nineteenth century) affording protection to the natural environment. Today, a significant number of International Committee of the Red Cross operations take place in Muslim-majority countries, and some Muslim interlocutors, in particular Islamic non-State armed groups, use Islamic law as their normative framework. For better respect for IHL in relevant Muslim-majority States or territories, considering an Islamic legal approach to the protection of the natural environment alongside IHL would allow the parties to conflicts in such countries to better understand their obligations and should enhance the protection of the natural environment in armed conflict.

War in cities: why protecting the natural environment matters even when fighting is taking place in urban areas / ICRC, 2024.Abstract: Cities contain many natural features, biodiversity and ecosystems. Those provide a multitude of particularly interconnected services to people, which are commonly referred to as “ecosystem services”. These include provisioning (food and clean water), regulating (flood control and pollution filtering), and cultural (recreation, such as parks) and supportive services (nutrient cycling). Fighting in cities will harm these ecosystems and destroy biodiversity, and in turn affect the well-being and health of local populations and their ability to inhabit the area, sometimes even long after the conflict has ended. The contamination of the air, soil, subsoil and watercourses caused by war in cities will be significant due to toxic and harmful constituents inside weapons and explosives used during hostilities in urban settings; fire, debris and rubble that result from such hostilities – especially when facilities containing toxic and hazardous substances are damaged; damage to water, sanitation and electrical infrastructure that services a city. This document lays out the legal and policy framework protecting the environment in armed conflict. It also describes the measures that can and should be taken by states and other actors, including non-state armed groups, as well as humanitarian, community or corporate actors to reduce environmental degradation.

Protection of the environment in relation to armed conflict: 50 years of effort, and no end in sight / Michael Bothe, Environment and security, vol. 1. issue 1-2, September 2023.The debate about environmental protection in relation to armed conflict began around 1970 due to the meeting of two political movements: on the one hand, becoming aware of the environmental problem including concern for future generations and, on the other, a need to develop the law of armed conflict, filling some loopholes left by the Geneva Conventions of 1949 and reflecting experiences of conflicts which had happened since that time. There was (and is) a tension between the military interest of winning a war and the environmental interest of preserving the planet for future generations. Protocol I additional to the Geneva Convention adopted in 1977 constituted a victory for the military interest by defining the threshold of impermissible environmental damage in a way which is a far cry from satisfying the need of environmental preservation. But a lively discourse had started which has brought progress, but is far from yielding satisfactory final results. Major elements are the application of the rules concerning the protection of the civilian population and civilian objects to environmental protection, the principle of due regard for the environment, the recognized need to establish zones protected for the sake of environmental preservation, intensive activities of environmental fact-finding, the challenge of maintaining necessary environmental governance under the condition of armed conflict and environmental restoration as part of peacebuilding after the conflict.

Greening the economy of armed conflict: natural resources exploitation by armed groups and their engagement with environmental protection / Daniëlla Dam-de Jong, Hague Yearbook of international law, 2019.The exploitation of natural resources, and notably extractives, to fund armed conflict has been identified as one of the six principal pathways for direct environmental damage resulting from armed conflict. Armed groups, including those fighting in a non-international armed conflict and de facto independent non-state territorial entities (DFINSTE), are often involved in these practices. Yet, they sometimes also play a valuable role in protecting the environment in territories under their control. This article explores the normative foundations for the vast practice by armed groups with respect to natural resources exploitation and examines the engagement of these actors with the core standards for environmental protection under international law across three different settings. It concludes that a clear legal basis for natural resource exploitation by armed groups is currently lacking, but that recognition of some rights to exploit natural resources is necessary for the purpose of protecting the inhabitants of territories under control of these groups. It further finds that it is essential that the international community clearly sets out its expectations with respect to environmental protection by armed groups more generally and, where possible, engages with these groups to green their practices.

The environmental infrastructure that sustains human societies has been a target and instrument of war for centuries, resulting in famine and disease, displaced populations, and the devastation of people’s livelihoods and ways of life. Scorched Earth traces the history of scorched earth, military inundations, and armies living off the land from the sixteenth to the twentieth century, arguing that the resulting deliberate destruction of the environment—”environcide”—constitutes total war and is a crime against humanity and nature. In this sweeping global history, Emmanuel Kreike shows how religious war in Europe transformed Holland into a desolate swamp where hunger and the black death ruled. He describes how Spanish conquistadores exploited the irrigation works and expansive agricultural terraces of the Aztecs and Incas, triggering a humanitarian crisis of catastrophic proportions. Kreike demonstrates how environmental warfare has continued unabated into the modern era. His panoramic narrative takes readers from the Thirty Years’ War to the wars of France’s Sun King, and from the Dutch colonial wars in North America and Indonesia to the early twentieth century colonial conquest of southwestern Africa. Shedding light on the premodern origins and the lasting consequences of total war, Scorched Earth explains why ecocide and genocide are not separate phenomena, and why international law must recognize environmental warfare as a violation of human rights.

Prof. John Kurakar