"ആരാച്ചാരാവാനും മലയാളി"

 

"ആരാച്ചാരാവാനും മലയാളി"

 

"ആരാച്ചാരാവാനും മലയാളി" എന്ന പ്രയോഗം സാധാരണയായി കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷത്തിലും ട്രോളുകളിലും ഉയർന്നുവരാറുള്ള ഒരു പരിഹാസച്ചുവയുള്ള വാക്യമാണ്. മറ്റുള്ളവരെ വിചാരണ ചെയ്യാനും, കുറ്റപ്പെടുത്താനും, പരസ്യമായി വേട്ടയാടാനും (കൂട്ടത്തോടെ ആക്രമിക്കാനും) മലയാളികൾ കാണിക്കുന്ന അമിതമായ താല്പര്യത്തെയാണ് ഈ പ്രയോഗം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

സോഷ്യൽ മീഡിയ വിചാരണ (Cyber Lynching): ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയോ പ്രശസ്തരോ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തതായി ആരോപിക്കപ്പെട്ടാൽ, നിയമം കൈയിലെടുത്ത് അവരെ സൈബറിടങ്ങളിൽ ക്രൂരമായി ആക്രമിക്കാൻ വലിയൊരു വിഭാഗം ആളുകൾ മുന്നോട്ട് വരാറുണ്ട്. ഇത്തരം പ്രവണതകളെ കളിയാക്കാനാണ് ഇത് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്നത്.സദാചാര പോലീസ് ചമയൽ (Moral Policing): മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി ഇടപെടുകയും, അതിൽ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ച് അവരെ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കുറ്റവാളികളായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവത്തെ ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു.

കേരളത്തിൽ ഒരു ആരാച്ചാർ തസ്തികയിലേക്ക് അപേക്ഷ ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് മലയാളികൾ (ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവർ അടക്കം) അതിനായി അപേക്ഷിച്ചു എന്ന മുൻകാല വാർത്തകളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയും, മലയാളിക്ക് എന്ത് ജോലിയും ചെയ്യാൻ മടിയില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലും ചിലർ ഈ പ്രയോഗം തമാശയായി ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും, സമകാലിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ 'മറ്റുള്ളവരെ ക്രൂശിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത മനസ്സ്' എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഇത് കൂടുതൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്.

മലയാളി എന്നും പുരോഗ ചിന്തകളുടെയും നവോത്ഥാന മൂല്യങ്ങളുടെയും വക്താവായിട്ടാണ് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ളത്. ഉയർന്ന സാക്ഷരത, സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം, രാഷ്ട്രീയ ബോധം, സാഹിത്യ-സാംസ്കാരിക രംഗങ്ങളിലെ മികവ് എന്നിവയെല്ലാം കേരളത്തിന്റെ അഭിമാനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഈ അഭിമാനങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യസ്നേഹവും സഹിഷ്ണുതയും സഹജീവികളോടുള്ള കരുണയും നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് പ്രസക്തമാണ്. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണേണ്ട സമൂഹത്തിൽ, മറ്റൊരാളുടെ ജീവനെടുക്കുന്നതിൽ പോലും മടിയില്ലാത്ത മനോഭാവം വളരുന്നുവെങ്കിൽ, ആരാച്ചാരാവാനും മലയാളി മടിക്കില്ലെന്ന പരിഹാസം നമ്മുടെ സാമൂഹിക മനഃസാക്ഷിക്കു നേരെയുള്ള ചോദ്യമാണ്.

 

ആരാച്ചാർ എന്ന വാക്കിന് വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നയാൾ എന്നാണർഥം. നിയമപരമായ ചുമതലയുടെ ഭാഗമായി വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്ന ആരാച്ചാരെയും വ്യക്തിപരമായ വിദ്വേഷത്താലോ പ്രതികാരബുദ്ധിയാലോ മറ്റൊരാളുടെ ജീവനെടുക്കുന്ന കുറ്റവാളിയെയും ഒരുപോലെ കാണാനാവില്ല. എന്നാൽ ഇവിടെ ആരാച്ചാർ എന്ന പദം പ്രതീകാത്മകമായ അർഥത്തിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയും പകയും വിദ്വേഷവും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മനോഭാവത്തെയാണ് ഈ പ്രയോഗം വിമർശിക്കുന്നത്.വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ പോലും ചിലപ്പോൾ ഗുരുതരമായ അക്രമങ്ങളിൽ കലാശിക്കുന്നു. കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ സംഘർഷങ്ങൾ, സ്വത്തുതർക്കങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ വൈരാഗ്യങ്ങൾ, പ്രണയബന്ധങ്ങളിലെ തകർച്ചകൾ, സാമ്പത്തിക തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യജീവനുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന വാർത്തകൾ സമൂഹത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ചർച്ചകളിലൂടെ പരിഹരിക്കേണ്ടിടത്ത് ഭീഷണിയും ആക്രമണവും പ്രതികാരവുമാണ് ചിലർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ മാറ്റം? വിദ്യാഭ്യാസവും വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയും വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വിവേകവും സഹിഷ്ണുതയും വളരുന്നുണ്ടോ? അറിവ് വർധിക്കുമ്പോഴും ആത്മനിയന്ത്രണം കുറയുന്നുവെങ്കിൽ, ആ അറിവ് സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്ക് എത്രത്തോളം പ്രയോജനപ്പെടും?മനുഷ്യനെ കൊല്ലാൻ ആയുധം മാത്രം മതിയാകില്ല. മറ്റൊരാളുടെ ജീവന്റെ വില മറന്നുപോകുന്ന മനസ്സും അതിനു പിന്നിലുണ്ടാകും. വിദ്വേഷം വളർത്തുന്ന വാക്കുകളും അപമാനിക്കുന്ന സമീപനങ്ങളും പ്രതികാരത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്ന ചിന്തകളും ചിലപ്പോൾ അക്രമത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യപടികളായി മാറുന്നു.കേരളം സാക്ഷരതയിൽ മുന്നിലാണ്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ മലയാളികൾ കഴിവും കഠിനാധ്വാനവുംകൊണ്ട് വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം, സാഹിത്യം, രാഷ്ട്രീയം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യരംഗം തുടങ്ങി നിരവധി മേഖലകളിൽ കേരളം സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

 

എന്നാൽ സാക്ഷരതയും സംസ്കാരവും ഒരേ കാര്യമല്ല. വായിക്കാനും എഴുതാനും അറിയുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരിന്റെ അർഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതും സ്വന്തം കോപത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതും അനീതിക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നതും യഥാർഥ മാനവിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. 

പൊതുവേദികളിൽ മാനവികയെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുകയും സ്വകാര്യജീവിതത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ എണ്ണം വർധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായ വശം പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ബിരുദങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ബുദ്ധിമാനാക്കാം; പക്ഷേ കരുണയും വിവേകവും വളർത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കുടുംബത്തിനും വിദ്യാലയത്തിനും സമൂഹത്തിനുമുണ്ട്.അക്രമസംഭവങ്ങൾ മാധ്യമങ്ങളിൽ വലിയ വാർത്തകളാകുന്നു. കുറ്റകൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിൽ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് നിർണായക പങ്കുണ്ട്. എന്നാൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ അതിരുകടന്ന് ആഘോഷിക്കുന്നതും കുറ്റവാളികളെ ചിലപ്പോൾ വീരപരിവേഷത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും അപകടകരമാണ് 

സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നു. വ്യാജവാർത്തകളും വിദ്വേഷപ്രചാരണങ്ങളും വ്യക്തിഹത്യകളും സമൂഹത്തിൽ പക വളർത്താം. ഒരു വാർത്തയുടെ സത്യാവസ്ഥ പരിശോധിക്കാതെ അത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതുപോലും നിരപരാധികൾക്ക് ദോഷകരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.വാക്കുകൾക്കും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും വ്യക്തികളെ തെളിവില്ലാതെ കുറ്റവാളികളായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതും നീതിയല്ല. കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം വ്യക്തിഗതമായി വിലയിരുത്തണം. അതേസമയം, അക്രമത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും പരിഹരിക്കുകയും വേണം.

കുട്ടികൾ വളരുന്നത് പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽനിന്നു മാത്രമല്ല. അവർ കാണുന്ന പെരുമാറ്റങ്ങളിൽനിന്നും കേൾക്കുന്ന വാക്കുകളിൽനിന്നും അനുഭവിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളിൽനിന്നുമാണ് ജീവിതപാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത്. വീട്ടിൽ നിരന്തരം വഴക്കും അപമാനവും അക്രമവും കാണുന്ന കുട്ടികൾക്ക് സമാധാനപരമായ പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന്റെ മാതൃക ലഭിക്കാതെ പോകാം.കുട്ടികളെ വിജയത്തിനും മത്സരത്തിനും മാത്രമല്ല, പരാജയം അംഗീകരിക്കാനും നിരാശയെ അതിജീവിക്കാനും മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണം. കോപം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്നും എന്നാൽ കോപത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരാളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാവില്ലെന്നും അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം.

വിദ്യാലയങ്ങളിൽ മാനവികമൂല്യങ്ങൾ, സഹജീവിസ്നേഹം, ലിംഗസമത്വം, നിയമബോധം, സംഘർഷപരിഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പരീക്ഷകളിൽ ഉയർന്ന മാർക്ക് നേടുക മാത്രമല്ല; നല്ല മനുഷ്യരായി ജീവിക്കാനും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പൗരന്മാരാകാനും വിദ്യാർഥികളെ പ്രാപ്തരാക്കുക കൂടിയാണ്.കേരളത്തിന് മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ വലിയ പാരമ്പര്യമുണ്ട്. സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കൾ ജാതിവിവേചനത്തിനും അനീതിക്കുമെതിരെ പോരാടി. സാഹിത്യകാരന്മാർ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും സമത്വത്തിനും വേണ്ടി എഴുതി. ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരും സന്നദ്ധസംഘടനകളും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു. പാലിയേറ്റീവ് കെയർ പോലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ രോഗത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും മുന്നിൽ മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ വില എന്താണെന്ന് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.ഈ പാരമ്പര്യം പ്രസംഗങ്ൽ മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്. വേദനിക്കുന്നവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും വഴക്കിലേർപ്പെട്ടവരെ അനുരഞ്ജനത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും അക്രമത്തിന് ഇരയായവർക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം. വിദ്വേഷം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനു പകരം സമാധാനത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയാൻ കാര്യക്ഷമമായ നിയമനടപടികളും വേഗത്തിലുള്ള നീതിനിർവഹണവും ആവശ്യമാണ്. അതോടൊപ്പം മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ, കുടുംബ കൗൺസലിങ്, ലഹരിവിരുദ്ധ ബോധവൽക്കരണം, യുവജനങ്ങൾക്ക് ആരോഗ്യകരമായ സാമൂഹിക ഇടങ്ങൾ എന്നിവയും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. അക്രമം സംഭവിച്ചശേഷം പ്രതികരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ അക്രമത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ നേരത്തേ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിഹരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.“ആരാച്ചാരാവാനും മലയാളി” എന്ന ശീർഷകം മലയാളിയെ അപമാനിക്കാനുള്ളതല്ല; മലയാളി സമൂഹം ആത്മപരിശോധന നടത്തണമെന്ന ആഹ്വാനമാണ്. പുരോഗമന കേരളം എന്ന അഭിമാനത്തെ യാഥാർഥ്യമാക്കണമെങ്കിൽ മനുഷ്യജീവന്റെ വില തിരിച്ചറിയണം. അറിവിനൊപ്പം വിവേകവും അധികാരത്തിനൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വവും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനൊപ്പം സഹിഷ്ണുതയും വളരണം.

 മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ കവർന്നെടുക്കാൻ കഴിയുന്നവനാകുന്നതല്ല ധൈര്യം; സ്വന്തം കോപത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനും ശത്രുവെന്നു കരുതുന്നവനോടുപോലും മനുഷ്യത്വം കൈവിടാതിരിക്കാനും കഴിയുന്നതാണ് യഥാർഥ ധൈര്യം.

നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് കൈമാറേണ്ടത് പ്രതികാരത്തിന്റെ സംസ്കാരമല്ല, കരുണയുടെ സംസ്കാരമാണ്. ഭയത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കേരളമല്ല, പരസ്പരം വിശ്വസിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കേരളമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്.

 

പ്രൊഫ്. ജോൺ കുരാക്കാർ